Bir kalem gibi eskidim...
Mürekkebim hayattı, azaldı günden güne.
Ne yazdıysam içimden geldi,
Kimi zaman sustum, kimi zaman döküldü hece hece.
Zaman omzuma çöktü usulca,
Her yıl bir çizik daha attı yüreğime.
Bazen gülüşler gizledim satırlara,
Bazen de sızı döktüm gecelere.
İkinci bir hayat verdiler bana,
Annemin yüreğiyle, dualarıyla.
Doktorlar, serumlar, bekleyişler...
Ama en çok da sabır öğretti bana o odalar.
Yaşadım. Yoruldum. Direndim.
Ve şimdi yazıyorum Yusuf’un kalemiyle.
Her mısra bir hatıra,
Her kelime bir iç çekiş aslında.
Eğer bir gün bir satırım dokunursa sana,
Bil ki gerçekti.
Bil ki yaşanmıştı.
Ve ben hep içimden yazdım,
Bir kalem gibi eskidim bu hayatta...