Bir sabah daha durakta durmuş,
Gözüm ufka, elim cebimde üşür.
Her şey bildik; kuşlar, rüzgâr, gökyüzü,
Bir tek ben yeniyim bu bekleyişte.
Saat geçtikçe yol uzuyor sanki,
Ne gelen var ne geçen — durgun, ağır.
Çocukken de beklerdim böyle,
Bir mendil sallanırdı dağların ardından.
Hayat dediğin biraz gölge kovalamak,
Biraz da gölgede soluklanmak belki.
Kimimiz bekler otobüsü, kimimiz sevgiyi,
Kimi de sadece geç kalmak için gelir dünyaya.
Bir gün gelir, gelir sandığın geçer,
Ve sen en çok kendini beklersin o an.
İşte o zaman anlarsın Yusuf,
Gideni değil, kalan zaman yakar insanı.
Bu şiir, hayatı bekleyen herkese..