Ben sana can derken,
Sen bana can oldun anne.
Bir organla değil,
Bir ömürle bağlandın içime.
O hastane odasında,
Gecenin bile yüzü dönüktü bana.
Ama sen vardın,
Avuç içi kadar umutla geldin yanıma.
Bedenim susmuştu,
Senin duaların konuşuyordu.
Bir damla kan gibi,
İçimden geçiyordu ismin… anne.
Ne doktorlar, ne cihazlar…
Asıl sen tuttun elimden.
Kalbinin bir köşesini verip,
Hayatımın yönünü değiştirdin.
Bugün bu satırları yazabiliyorsam,
İçimde senin gölgen var diye.
Gözlerimi her kapattığımda,
Bir dua gibi yayılan sesin geliyor:
"Geçer oğlum… Hepsi geçer."
Hayat bana ikinci bir şans verdiyse, bu şiir onun şerefinedir…